Kategoriler
Konser Tarih Türkiye

Ben İçeri Düştüğümden Beri

Nazım Hikmet 1947’de yazmış şiiri. Gökhan sağ olsun daha yeni düştüm pençesine. 2-3 günde bir açıp Genco Erkal’dan dinliyorum. Klasik. 2.35’te başlıyor tüylerim diken diken olmaya. Her seferinde. Nazım çok güzel yazmış, Genco karakterini vermiş, Fazıl da duygulu bestelemiş. Çok güzel.

Her dinlediğimde aklıma iki şey geliyor: İlki, Nazım Hikmet’in şiirde verdiği perspektif hissi. Haftayı doldurmadan biten kurşun kalemin yaşadığı hayat, bizim için birkaç günden ibaretken; bizim yaşadığımız tam on yılın, bir zeytin fidanı için hiçbir şey olması. İkincisi de şu: Nazım bunu 70 yıl önce yazmış. Ama Türkiye’de bunca yıl sonra hiçbir şey değişmemiş. Güzel insanlar düşünceleri yüzünden hep hapsedilmiş. Kimisi öldürülmüş. Kimisi vatan hasreti çekmiş. Baştaki siyasi düşünce farklılaşmış mıdır, emin olamıyorum, ama etkisi hiç değişmemiş. Ha, yalnız, pişkinlik seviyesi artmış ya, orası kesin.

İsim vermek isterim de, o kadar çok ki. Nasıl vereyim?