Kategoriler
Almanya Sağlık

Acil

Dün akşama doğru başımın ağrısı artmaya ve tansiyonum yükselmeye devam etti. Kendimi kötü hissedince Astro’yu da alıp yürüyüşe çıktım. Fakat iyi hissetmek şöyle dursun, belki tek olmanın da yarattığı stresle endişelenmeye başladım. En son sol kolumda ve yüzümün bir kısmında fark ettiğim hissizlikle beraber artık korkmaya başladım. Yürüyüşü kısa kesip eve döndüm. Felç belirtilerinin bir kısmını gösterdiğim için işi riske atmayıp acile gitmeye karar verdim.

Almanya’da ilk defa acile gidecektim ve ilk defa ne yapsam bilinmezliğin katkısıyla strese girdiğim için, bu sefer de aynısını yaşadım. Google’dan bana en yakın acil servislerden birini buldum, Uber çağırdım ve kendimi kötü hissetmeme rağmen sürücünün muhabbetine ortak oldum. İşyerime de yakın olan St. Hedwig hastanesinin acil servisini bulmak da hayli zor oldu. Sonunda sokağa açılan bir kapıdan girerek binbir uğraş acili buldum. Üzerinde Almanca, İngilizce ve Türkçe yazılar bulunan kapının zilini çaldım. Yanılmıyorsam asistan bir doktor beni karşıladı. Semptomlarımı anlattım.

Tansiyon ve nabzımı ölçtükten sonra en mantıklısının Charite’ye gitmem olacağını, eğer nörolojiye görünmem gerekirse şu an hastanede bu birimin çalışmadığını söyledi. Charite’de öğrendiğime göre St. Hedwig bütün hastalarını bir sebeple Charite’ye gönderiyormuş ya, neyse. Ekranda 182/122 gibi bir tansiyon değeri görünce iyice endişelenmeye başladım. St. Hedwig’deki doktor da mutlaka görünmem gerektiğini söyleyince bana bir taksi çağırdılar. Çok da uzak olmayan Charite’nin aciline böylece giriş yaptım.

Acil servisin kapısını açmaktan tut da, triyajı bulmaya kadar yaşadığım bir dizi şaşkınlıktan sonra girişimi yaptılar. Test için kanımı aldılar. Damar yolunu herhangi ek bir kan testi veya ilaç zerki için açık bıraktılar. Bekleme odasına gönderildiğimde saatler 1.59’u gösteriyordu. Almanya’daki acil servislerde ne kadar çok beklemek gerektiğine dair çok şey okumuştum. Kanımı da aldıkları için kötü bir sonuçla karşılaşırlarsa direkt müdahale edebileceklerini bildiğimden de kafam rahatlamıştı. Saatler geçerken endişem azaldı, baş ağrım geçti ve kendimi daha iyi hissetmeye başladım. Doktor beni çağırdığında saat 6.30’du.

Acil doktoru da diğer herkes gibi İngilizce biliyordu. Beni boş sedyelerden birine oturttu ve şikayetimi sordu. İçerde toplam yarım saat kaldım ve bu süre boyunca doktor benimle birebir ilgilendi. Test sonuçlarımın iyi olduğunu görmesine rağmen, semptomlarımın arkasında yatan sebebi bana sorular sorarak araştırmaya başladı. Sonuçta semptomlarımın strese bağlı olduğunu düşündüğünü, fakat bu sonuç beni rahatlatmadıysa ek testler de yapabileceğini söyledi. Her ne kadar 4.5 saat beklemiş olsam da o yarım saatlik görüşmenin buna değdiğini düşünüyorum. Kafam rahatlamış ve iyi hisseder biçimde acilden çıktığımda saat 7’ydi. Ben de güneşin doğmuş olmasını fırsat bilip eve yürüyerek döndüm. Bu da böylece benim Almanya’daki ilk acil servis tecrübem oldu.