Kategoriler
Hayat

Pandemi

İyi değilim. Pandemi hayatımıza gireli bir yıl olmak üzere. Tüm dünya post-apokaliptik bir film sahnesine benziyor ve bu durum iyice normalleşti. Ruhsal anlamda birçok insan iyi değil ve ben de bunlardan biriyim.

Belki ilk iş olarak yapmam gereken şey, içinden geçtiğimiz zamanlara farklı bir perspektiften bakmaktır. Başımıza gelenlerin ne kadar kötü olduğundan yakınabiliriz, fakat aslında dünya çok uzun zamandır stabil bir şekilde iyiye gidiyor. Teknolojide geldiğimiz nokta, pandemiyle savaşacak bir aşı üretmemizi ve bunu hızlıca yapabilmemizi de mümkün kıldı.

Öte yandan ortada ölen insanlar, ağır hastalar ve bu insanların yakınları var. Dünyanın iyiye gidiyor olmasını umursamalarını beklemek doğru olmaz. Pandeminin ötesinde halen açlık çeken, zor hayatlar yaşayan milyonlar var.

Bunları düşününce yaşadıklarım hem küçük geliyor, hem de beni bu kadar kötü etkilediği için üzerimde ekstra bir stres yaratıyor. Benden kötü durumda milyonlarca, belki milyarlarca insanın olması benim karamsar bir ruh haline bürünmeme engel midir? Belli ki değil.

Kendi kendimi yemekten ve bir blog yazısı yazmaktan öteye zaten gidemiyorum. Dilini bilmediğim yeni bir ülkeye taşındıktan üç ay sonra patlak veren bir pandemi, sıfır sosyal hayat; küçük bir eve hapsolmuş yaşamaya çalışan, küçük çocuklu bir ailenin parçası olarak samimiyetle söylüyorum: İyi değilim.

21 Aralık’tan sonra günler uzamaya başlayacak. Dileğim, en kötü günlerin geride kalmış olması.

Bir Cevap Yazın