Kategoriler
Kariyer Üretkenlik Yazılım

Kovulmak

“Her gününü son günün gibi yaşa,” diye bir geyik var ya; arkasındaki mantığı anlıyorum ama uygulaması biraz zor. Özellikle de uzun vadeli planlar için pratik değil. Fakat geçtiğimiz gün farklı bir şey keşfettim: “Bugün kovulacakmışsın gibi çalış.” Beni iş yerinde eylemsizliğe sürükleyen korkuları silip süpürdüğünü fark ettim. Tam bir procrastination-killer.

O günümün iş yerindeki son günüm olduğunu düşündüğümde içimde iki duygu/düşünce baskın çıktı. Bugün son günümse:

  1. Projeden öğrenebildiğim kadar çok şey öğrenmeye bakayım.
  2. Bütün projeyi yaksam bile yarın bunu düşünmek zorunda olmayacağım. Yaptığım hataların bana zararı olmayacak.

Sonuç? Oyalanmadan ne yapmam gerekiyorsa bam bam bam yaptım. Ertesi gün de aynı şekilde geçti, sonraki gün de. Bireysel iştirakçi (Individual Contributor ya da IC) olarak projeyi yakmam zaten pek mümkün değil. Fakat zaman zaman bunun korkusuyla eyleme geçmeyi ötelediğimi fark ettim. Duyduğum korku yersiz. O zaman “yanacaksa yansın” kafası, harekete geçiren ve ileri götüren bir kafaya büründürüyor.

Bence beynimin bug’ını buldum. Bir noktada patlarsa yazarım.

Bir Cevap Yazın